 |
 |
 |
 |
 |
|
|
|
“yanlış bir noktasındayız evrenin… tarihin hiçbir evresinde insan, kendisinden bu kadar uzaklaşmadı ruhumuzsa çoktan terk etti bizi… ölü bedenler gibi dolanıp duruyor olduğu yerde insanlar… yaşayamıyoruz bütün yoğunluğuyla hiçbir duyguyu, hiçbir şeyi… ve ne çabuk tüketiyoruz mutlulukları, sevgileri, acıları ve aşkları. iki nokta arasında yaşananları “hayat” diye kabulleniyoruz yapaylıklarıyla birlikte, içimizdeki pandora kutuları’nı çocuk mezarları yapıyoruz, öldürüyoruz umutları… ve en çok intihar mektupları yazarken buluyoruz kendimizi…”
İşte yeni bir gün daha… Ama eskisinden farkı yoksa ne önemi var ki günün yeni olmasının? Çocukluğumu özlüyorum… Okul yıllarım nerede şimdi? Ağız dolusu kahkahalarım? Soluk soluğa geçiyor ömrüm. Hep bir yere, bir şeye, birilerine yetişme telaşı… Ah, ne ölümcül duygu bu... İlk aşkımızı özlüyorum, adını bile anımsamasam da bugün. Özlediğim, aşık olduğum kişi değil, pervasızca yaşadığım aşk duygusu... Bu hafta mı? Yine çok yoğunum. Telefonlar susmuyor, yapmam gereken bir yığın iş var. Tanışmam gereken bir hayli insan… Çıkarsız tanışmaları özlüyorum en çok. Bir şey satmak ya da bir şey satın almak için yapılan maskeli sohbetlerden yoruldum. Ama hayat bu… Kazanmak zorundayım, zorunda herkes... Kazanmak!!! Nereye kadar kazanmak, ne kadar kazanmak? Kazandığım şeyler ne zaman yetmeye başlayacak bana ya da ne zaman yok etmeye başladı acaba beni? Ah, bunu bile düşünmekten aciz bırakmış beni bu kahrolası telaş… Şöyle bir evim olsa, tüm dertlerimden sıyrılacağım… Sığınacağım bir liman olsa o ev… Kendimi bir yer minderine atsam sere serpe, nargilemi yakıp birkaç sayfa kitap okusam… Ne bileyim; kahvemi yudumlarken şöyle kaliteli bir film izlesem… Biri bağlama çalsa Anadolu koksa buram buram… Yanımda yönümde şövaleler, üzerinde henüz bitmemiş tuvaller olsa. Merak etsem bitince neye benzeyeceğini… Hatta kapıp fırçaları, renklere karışsam renkleri karıştırırken… Anlatsa biri bana fırça tutmayı, renklerle dans etmeyi… Alıp koparsa beni telaşımdan, bir kaç saat bile olsa… İçimi döksem tuvale, mutluluğumun resmini yapsam ben de… Soft bir gitar eşliğinde, şiir tadında bir sesten bir şiir dinlesem, hatta ben de bir şiir okusam…Ama kim var ki şiir okurken beni sessizce dinleyen? Sahi, tüm bunlar ne işe yarar yalnızsam... Yalnızım işte, en az başkaları kadar… En yakınım unutmuş beni, ben en yakınımı unutmuşum… Hayır hayır!! Yanımda birileri olsun istiyorum, gönülden sohbet edebileceğim… Ben gibi birileri… Onlar da benim gibi telaşından sıyrılıp huzur bulmak istemeli… Birlikte oturmalıyız minderlere, birlikte bir şarkının peşine düşmeliyiz… Hep birlikte şiirler dökmeliyiz gönülden… Birlikte izlemeliyiz filmleri… Birlikte çoğaltmalıyız zamanı… Birlikte çoğalmalıyız kısaca… ‘’gönül ne kahve ister ne kahvehane, gönül muhabbet ister kahve bahane’’ dedik; bizimle soluklanacak dostlara; evimizi, gönlümüzü açmaya karar verdik. sanatya'da birlikteyiz...
|
|
Designed by Protokol Grup |
